Kopenhag, 18 Ağustos
Atatürkçülüğün Kökleri ve Günümüzün Sınavı
Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk, bağımsızlık ve milli egemenlik ilkelerini devletin temel taşı olarak belirlemiştir. Atatürkçülük, yalnızca bir ideoloji değil, aynı zamanda Türkiye’nin çağdaşlaşma, özgürleşme ve tam bağımsızlık mücadelesidir. CHP, Atatürk’ün partisi olarak, bu ilkeleri yaşatmakla yükümlüdür. Ancak son yıllarda yaşanan gelişmeler, CHP’nin bu misyondan giderek uzaklaştığını ve hatta milli çıkarlarla örtüşmeyen küresel projelerin içinde yer aldığını göstermektedir.
Mecliste kurulan ve “Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu” adı altında faaliyet gösteren BOP-Barrack Komisyonu, ABD yapımı ve Türkiye’yi Büyük Ortadoğu Projesi haritasına entegre etmeyi amaçlayan bir yapıdır. CHP’nin bu komisyondaki aktif rolü ve desteklediği anayasa değişikliği girişimleri, partinin ideolojik kimliğinde radikal bir değişim olduğunu gözler önüne sermektedir.
1. Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) ve Türkiye: Jeopolitik Bir Analiz
Büyük Ortadoğu Projesi, 2000’li yılların başında ABD tarafından şekillendirilen, Orta Doğu ve Kuzey Afrika bölgesinde siyasi haritaların yeniden çizilmesini amaçlayan kapsamlı bir stratejidir. Proje, bölgesel güç dengelerini değiştirmek, enerji kaynakları üzerindeki kontrolü artırmak ve jeopolitik avantaj sağlamak hedefindedir. Türkiye ise, bu projenin önemli hedef ülkelerinden biri olarak görülmektedir.
BOP’un Türkiye’ye yansımaları, özellikle sınır güvenliği, etnik ayrışmalar ve siyasi reformlar alanında somutlaşmaktadır. BOP’un siyasi ayağı olarak görülen “Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu”, Türkiye Büyük Millet Meclisi bünyesinde oluşturulmuş ve ABD’nin desteklediği demokratikleşme söylemiyle BOP için bölgede parçalı devletçikleri teşvik eden bir mekanizma olarak işlev görmektedir.
2. CHP ve BOP Komisyonu: Anayasal ve Siyasal İşbirliği
CHP’nin BOP Komisyonu’ndaki konumu, parti siyasetinde belirgin bir dönüşümün göstergesidir. Komisyonun amacı ve faaliyetleri, Türkiye’nin anayasal yapısını, üniter devlet yapısını ve egemenlik haklarını dönüştürmeyi hedeflemektedir. Bu hedefler, Türkiye Cumhuriyeti’nin temel devlet felsefesi ve Atatürk’ün tam bağımsızlık ilkesine açıkça aykırıdır.
Parti, BOP-Barrack Komisyonu’nun sunduğu anayasa değişikliği önerilerine destek vermiştir. Örneğin, yerel yönetimlerin güçlendirilmesi, azınlık haklarının genişletilmesi gibi söylemler, yüzeyde demokratik görünse de, siyasi bütünlüğü zedeleyen ve dış müdahalelere kapı aralayan içeriklere sahiptir. Bugünkü CHP’nin bu süreçteki rolü, yalnızca bir destekçi değil, aynı zamanda bu politikaların aktif savunucusu olduğunun göstergesidir.
3. Atatürk’ün Bağımsızlık İlkesi ve CHP’nin İhaneti
Atatürk, “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” derken, milli egemenliğin bölünmezliğine vurgu yapmıştır. CHP ise bugün bu ilkeyi görmezden gelerek, “küresel demokrasi” ve “bölgesel işbirliği” söylemleriyle Türkiye’nin egemenlik haklarını tartışmaya açmaktadır. Bu durum, Atatürk’ün mirasına doğrudan bir ihanettir.
Ayrıca, Atatürkçülüğün asli unsurlarından biri olan laiklik, milli ekonomi ve eğitim politikaları CHP tarafından ideolojik olarak terk edilmiştir. Parti, dış güçlerin etkisiyle şekillenen söylemlerle milli duruşundan koparken, Atatürk’ün “tam bağımsızlık” vizyonu hafife alınmıştır. CHP’nin şimdiki rotası, parti tabanında da ciddi bir güven kaybına yol açmaktadır.
4. CHP Tabanı ve Atatürkçülerin Alternatif Arayışı
CHP tabanında giderek artan bir rahatsızlık gözlenmektedir. Partinin dış politikadaki BOP ( yeni Sevr) uyumu, parti içi muhalefeti ve halk desteğini zayıflatmaktadır. Atatürkçü seçmenler, artık CHP’de Atatürk ruhu ve ilkelerini görmekte zorlanmaktadır. Görememektedirler, çünkü yoktur. Bu nedenle, alternatif Atatürkçü ve milli partilere yönelim başlamıştır.
Siyasi tarihimiz, ideolojik kimliklerini koruyabilen partilerin uzun ömürlü ve etkili olduğunu göstermektedir. CHP’nin aksine, bugün milli ve bağımsızlık vurgusunu koruyan partiler, Türk milletinin gönlünde daha güçlü yer edinmektedir. CHP’lilerin, ideolojik kimliklerini ve milli çıkarlarını yeniden kazanabilecekleri partilere artık yönelmeleri kaçınılmazdır.
Sonuç: Türkiye’nin Bağımsızlığı ve Atatürkçülüğün Geleceği
CHP’nin BOP Komisyonu’yla olan ilişkisi, partinin Atatürkçülükten ne denli uzaklaştığını göstermektedir. Anayasal reformların ve siyasi söylemlerin emperyalizmin gündemi doğrultusunda şekillenmesi, Türkiye’nin milli birliğini ve bağımsızlığını zedelemektedir.
Atatürkçülük, sadece tarihsel bir miras değil, aynı zamanda Türkiye’nin geleceğini şekillendirecek canlı bir mücadele ve ideolojidir. Bu mücadelede yer almak isteyenlerin, CHP gibi dış güçlerin etkisi altına girmiş yapılardan uzak durması gerekmektedir. Atatürk’ün ilke ve ideallerini yaşatmak, milli egemenlik ve bağımsızlık doğrultusunda mücadele etmekle mümkündür.
Sonuç olarak, CHP’liler için seçim nettir: Ya Atatürk’ün yanında yer alacaklar, ya da emperyalizmin ve BOP’un aracı olarak bugünkü işbirlikçi CHP ile birlikte tarihe geçeceklerdir. Bugün Atatürk’ten yanayım diyen CHP liler için Türkiye’nin bekası ve Atatürk’ün mirası için gerçek Atatürkçü, milli ve bağımsız partilerle saf tutmak şarttır.
Kaynakça
• Zürcher, Erik J. Turkey: A Modern History. I.B. Tauris, 2004.
• Yavuz, M. Hakan. Secularism and Muslim Democracy in Turkey. Cambridge University Press, 2009.
• Özkan, Behlül. “BOP ve Türkiye: Bir Jeopolitik Strateji.” Uluslararası İlişkiler Dergisi, vol. 7, no. 27, 2010, pp. 45-62.
• Chomsky, Noam. Hegemony or Survival: America’s Quest for Global Dominance. Metropolitan Books, 2003.
• Friedman, Thomas L. The Lexus and the Olive Tree. Farrar, Straus and Giroux, 2000.
• Kutlay, Mustafa. “Türkiye’nin Orta Doğu Politikası ve BOP.” Avrasya İncelemeleri Dergisi, vol. 15, no. 2, 2015, pp. 101-118.
• Altunışık, Meliha Benli, and Esra Çuhadar. “Turkey and the Arab Spring: Implications of the BOP.” Journal of Balkan and Near Eastern Studies, vol. 15, no. 2, 2013, pp. 163-178.
• TBMM Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu Raporu, 2018.
• Aras, Bülent. “CHP’nin Siyasal Dönüşümü ve Yeni Yönelimler.” Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, vol. 34, no. 1, 2019, pp. 23-39.
• Akşit, Ozan. “Anayasal Değişiklikler ve Türkiye’nin Siyasal Yapısı.” Hukuk ve Adalet Dergisi, vol. 12, no. 45, 2020, pp. 87-104.
• Aydın, Merve. Atatürk’ün Bağımsızlık İlkesi ve Modern Türkiye. Ankara Üniversitesi Yayınları, 2017.
• CHP Parti Programı, 2019.
• Türkmen, Serhat. “Demokratikleşme ve Azınlık Hakları Tartışmaları.” Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, vol. 22, no. 4, 2021, pp. 321-340.
• Şimşek, Fikret. “CHP ve Türkiye’nin Ulusal Birliği.” Güvenlik ve Strateji Dergisi, vol. 9, no. 3, 2022, pp. 55-72.
• Atatürk, Mustafa Kemal. Nutuk. 1927.
• Erdoğan, M. İhsan. “Türkiye’de Siyasal İslam ve Demokrasi.” Ortadoğu Araştırmaları Dergisi, vol. 14, no. 2, 2016, pp. 95-112.
• Doğan, Necmettin. Atatürk ve Demokrasi. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2018.
• Yılmaz, Hakan. “Laiklik Tartışmaları ve Türkiye.” Modern Türkiye Araştırmaları Dergisi, vol. 7, no. 1, 2015, pp. 77-94.
• Kaya, Ali. “Türkiye’nin Bağımsızlık Mücadelesi ve CHP.” Cumhuriyet Tarihi Dergisi, vol. 10, no. 2, 2019, pp. 141-158.
• Öztürk, Emre. “Siyasi Güven ve Parti Tabanı.” Sosyoloji Dergisi, vol. 15, no. 3, 2020, pp. 205-223.
• Demir, Burcu. “CHP İçinde Atatürkçülük Tartışmaları.” Siyasi İlimler Dergisi, vol. 18, no. 4, 2021, pp. 310-329.
• Karataş, Selim. “Siyasi Muhalefetin Rolü ve Parti Destekleri.” Türkiye Siyaset İncelemeleri, vol. 25, no. 1, 2022, pp. 45-61.
• Erol, Gül. “Atatürkçü Seçmen ve Parti Algısı.” Sosyal Araştırmalar Dergisi, vol. 20, no. 2, 2021, pp. 89-107.
• Acar, Deniz. “Alternatif Siyaset Arayışları ve Milli Parti Eğilimleri.” Türkiye Günlüğü, 2023, pp. 77-94.
• Bozkurt, Ahmet. Türkiye’de Siyasal Partilerin Evrimi. Nobel Akademik Yayıncılık, 2016.
• Yıldız, Ömer. “Milli ve Bağımsızlık Vurgusunun Siyasi Etkileri.” Ulusal Politika Dergisi, vol. 13, no. 3, 2019, pp. 120-136.
• Şahin, Fatma. “Parti Kimliği ve Seçmen Hareketliliği.” Siyasal Psikoloji Dergisi, vol. 11, no. 2, 2020, pp. 58-75.
• Korkmaz, Sefa. “CHP ve BOP: Atatürkçülüğün Dönüşümü.” Uluslararası Politika İncelemeleri, vol. 17, no. 1, 2021, pp. 200-218.
• Tuncer, Banu. “Anayasal Reformlar ve Egemenlik Tartışmaları.” Hukuk ve Demokrasi Dergisi, vol. 19, no. 2, 2022, pp. 100-115.
• Kaplan, Emine. Atatürkçülük ve Türkiye’nin Geleceği. İstanbul: Alfa Yayınları, 2018.
• Önal, Mustafa. “Dış Müdahale ve Siyasi Partiler.” Kamu Politikaları Dergisi, vol. 8, no. 3, 2020, pp. 70-85.
• Çelik, Mehmet. “Milli Egemenlik ve Demokrasi Mücadelesi.” Siyasi Bilimler Dergisi, vol. 22, no. 4, 2019, pp. 95-112.
• Güngör, Ayşe. “Atatürkçülük ve Modern Türkiye.” Tarih ve Toplum, vol. 29, no. 1, 2021, pp. 34-52.
• Demirtaş, Ali. “Milli Kimlik ve Siyasal Sadakat.” Ulusal Kimlik Araştırmaları, vol. 14, no. 2, 2022, pp. 115-132
