Kopenhag, 6 Aralık 2025

Det sjove er

Det sjove er at her på Nørrebro, hvor vi bor tæt 

og står skulder ved skulder i bussen, 

snakker alle ugenert løs i munden på hinanden, 

eller med telefonen ved øret, på gaden, hos grønthandleren, 

i Fakta og Kvickly, på cykelstierne og endda i elevatoren 

stuvet sammen med fremmede, 

som er henvist til at overhøre fragmenter af hinandens 

intime betroelser, glade pral og skænderier. 

Selv på stranden en hed dag i juli er der ingen hæmninger, 

så længe man véd at tilfældigt forbipasserende 

og alle de andre på badebroen er tvunget til at lytte med.

Men en sval sommeraften alene på gåtur i skoven 

dybt under vældige trækroner, omringet af stilheden, 

duernes fjerne kurren og spurvenes pip og nuslen, 

mens lyset svinder, og al naturen mumler sig til ro, 

dér føler de fleste trang til at holde kæft. 

Den, der nu tænder telefonen og begynder at plapre, 

bliver straks ramt af en sær uro. Her kan ingen 

udholde lyden af sin egen nøgne stemme 

i mere end nogle få sekunder, 

og den mindste løgn dør i fødslen. 

Som om de majestætiske træer 

eller ukendte ånder i underskoven 

lytter med.

©Niels Hav

Komik olan şey

Komik olan şu ki burada, kalabalık yer olan yaşadığımız Nørrebro’da,

ve otobüste omuz omuza durmamız,

herkes kimseyi rahatsız etmeden biribiri ile durmadan konuşuyor,

ya da kulağındaki telefonla, sokakta, manavda,

süper markette, bisiklet yollarında ve yabancılarla tıka basa dolu asansörde herkes konuşuyor,

konuşulanlara kulak misafiri olursanız

samimi sırları, mutlu övünmeleri ve kavgaları dinlersiniz.

Sıcak bir temmuz gününde bile sahilde bu tür konuşmalara herhangi bir engel yoktur, yeterki rastgele yoldan geçenlerin

ve iskeledeki diğer herkesin dinlemek zorunda olduğu bilinsin.

Ama ormanda bir yürüyüşte tek başına serin bir yaz akşamı

sessizlikle çevrili güçlü ağaç tepelerinin derinliklerinde,

güvercinlerin ötüşü ve serçelerin cıvıltısı,

gün ışığı kaybolurken ve tüm doğa sessizliğe bürünmek için mırıldandığında,

çoğu insan bu ortamda konuşmamak gerektiğini düşünür.

Şimdi burada biri telefonu açıp gevezelik etmeye başlasa,

garip bir huzursuzluktan hemen etkilenir. Burada hiç kimse

birkaç saniyeden fazla

kendi doğal sesine katlanamaz

            ve en ufak bir yalan bile daha doğmadan ölür.

Sanki bu ulu ağaçlar

ya da fundalıktaki bilinmeyen ruhlar

bizi dinliyor.

©Niels Hav

Türkçesi: Hüseyin Duygu